Helemaal van ’t padje…

Vanmorgen had ik m’n ‘social talk’ morgen. Als je, zoals ik, een thuiswerkende zzp’er bent, heb je geen collega’s die je bij de koffieautomaat tegenkomt. Dus af en toe spreek ik af met mensen uit mijn netwerk om onder het genot van een kopje koffie (met melk en suiker!), ervaringen uit te wisselen en te sparren over samenwerking, kansen, beren op de weg etc.

Vaak krijg ik enorm veel energie van dit soort gesprekken en dat ligt in dat geval dan niet aan de koffie! Hoewel koffie natuurlijk ook zorgt voor een inwendige stimulus.

Maar er is meer wat me zo trekt aan koffiezetten. Iets wat ik met thee veel minder heb. Het zetten van de koffie is voor mij omringd met een heel ritueel. En juist dat ritueel vind ik lastig om los te laten als ik wil overstappen op een meer gezonde leefwijze. Ik heb in het verleden ook jaren surrogaatkoffie gedronken (zonder melk en suiker!). Deze chichorei koffie kan als een soort oploskoffie gemaakt worden. Beetje poeder in een beker, heet water erop en klaar! Simpel toch? Hoe makkelijk wil je het hebben?

Nou niet dus! Laatst nog geprobeerd, maar ik was toen toch even van ’t padje, want dat is wat er voor mij vooral ontbreekt. Niet meer dat Senseopadje in de houder leggen en wachten tot het water heet genoeg is, zodat je de knop kan indrukken. Niet meer de Stevia pakken en een paar druppels erin doen. Niet meer de koffiemelk uit de koelkast pakken… Nee, het is dan gewoon te simpel, ik hou tijd over. Tijd die niet gevuld kan worden met collegiaal geouwehoer. Trouwens als mijn man thuis is gaan we regelmatig even zitten voor een bakkie. Ook dat is een gewoonte geworden. En een gewoonte afleren wil nog wel eens een struikelblok zijn…

Over struikelen gesproken, laatst struikelde mijn dochter ook bijna. Ze had net ervoor zelf echte Soy Luna rolschaatsen gekocht van haar spaargeld en die wilde ze natuurlijk gelijk flink testen nadat ze waren bezorgd. Maar het had net geregend, dus dat leek me niet zo’n goed plan. Toch ging ze. Nu vind ik dat niet alleen wij volwassenen maar ook onze kinderen (in alle redelijkheid en veiligheid) de kans moeten krijgen hun eigen ‘struikelblokken’ in het leven te ontdekken. Die kunnen we niet allemaal voor ze wegpoetsen. Dus vooruit maar…

Maar nog geen vijf minuten later kwam ze al weer verschrikt binnen met haar beide handen op elkaar. Mam, ik kon nog net op tijd remmen, er was een padje op de weg…zo zielig, mag ik hem even een poosje houden?

Ja hoor, ik snap je meid, doe hem hier maar in 😉

Hoe ga jij om met jouw struikelblokken?

 

 

Reageer op dit bericht