Om te huilen toch…!?!

Al dat geweld, al die aanslagen, de oorlogsdreiging vanuit Amerika en Noord-Korea, de vele ongelukken, het natuurgeweld en de natuurrampen, het is gewoon om te huilen…!

Je leest of hoort het, praat er over met de mensen om je heen waarbij je de hoop uitspreekt dat je het nooit mee zult maken, je scheldt misschien wel wat links en rechts op social media, dat die gasten die die aanslagen plegen niet sporen of je spreekt er je medeleven uit. Want ja het is toch gewoon om te huilen als je dat ziet. Toch laten we het vooral gelaten over ons heen komen. We kunnen er toch niets aan doen in ons eentje. Het beste wat we kunnen doen is zo gauw mogelijk de draad van het gewone leven weer oppakken…

Dat dacht ik ook altijd en vele jaren sloot ik mezelf daarbij ook nog eens af van alle journaals en kranten. Het kwam te heftig bij me binnen en ik kon er toch niets aan doen… dacht ik…

Maar er is wel iets bij me veranderd de afgelopen jaren. De rust en het nemen van afstand tot de indringende beelden hebben me goed gedaan. Ik kijk er net als na een vakantie weer met een ‘frisse blik’ naar. Overigens nog steeds met ‘frisse’ tegenzin, want wennen doen de beelden niet als je een gevoelig type bent zoals ik.

Er was in mijn beleving altijd een groot verschil tussen een natuurramp en een ramp die door een aanslag wordt veroorzaakt. Bij de laatste is overduidelijk de mens de schuldige, bij de andere is het de grilligheid van de natuur of het lot denken we dan. Maar zijn we als mensen bijvoorbeeld ook niet schuldig aan ontbossing etc. waardoor overstromingen veel makkelijker kunnen ontstaan?

Het is natuurlijk maar hoe je het bekijkt en het geeft mij ook echt niet overal een ‘antwoord’ op. Sommige dingen lijken nu eenmaal te gebeuren ongeacht wat de mens doet. Bovendien is met die gedachte nog steeds geen rol voor mij weggelegd. Ik kap niet en ik kill niet.

Maar toch vraag ik me steeds vaker af in welke omstandigheden ik tot zulke daden zou kunnen komen. Ik las dat laatst ergens en het triggerde me meteen. Je gaat in dat geval niet met de vinger wijzen naar de schuldige maar kijken waar jij als mens staat met je ego, je behoeften en je verlangens en je voorstellen wat er dan nodig is om over de grens te gaan van het goede waar we ons voor het gemak zelf meestal neerzetten, naar het kwade, waar we zelf of via media mee geconfronteerd worden…

Ik ben bang dat als we eerlijk zijn het in sommige gevallen maar een haar scheelt… Ook ik heb namelijk wel eens met m’n mobiel gebeld achter het stuur. Ook ik benadeel anderen waarschijnlijk met mijn aankopen. Ze worden er zelfs door uitgebuit ben ik bang. Ik doe het echt niet met opzet op dat moment en gelukkig heeft mijn mobiel gebruik bij mij niet tot ongelukken geleid, maar dat deze feiten er zijn, daarvan word ik me de laatste jaren wel steeds meer bewust. Overigens heeft de media zeker een rol gespeeld bij een deel van deze bewustwording.

Maar er is meer, ik ben namelijk ‘naar binnen’ geweest, naar mijn kern zoals dat heet. Laag voor laag ging er wat van mijn ego af en ging ik terugkijken op mijn leven. Het betekende regelmatig veel huilen, maar ook boosheid, woede, ongeloof, schaamte en nog een heel scala aan andere gevoelens kwam daarmee naar boven. Als je het niet kent, kun je je niet voorstellen dat je dat vrijwillig vanuit jezelf doet. Maar ik kan je nu uit ervaring vertellen dat het wel enorm oplucht.

Heb ik dan nu geen ego meer. Natuurlijk wel, daarmee blijf ik ook overeind in deze maatschappij. Maar dit proces heeft me meer bewust gemaakt van de dingen die ik belangrijk vind in het leven. Ga ik het vanaf nu heel anders doen. Nee, dat denk ik niet, ik ben zoals ik ben. Maar ik weet nu wel dat ergens daar diep van binnen een kern zit waar ik van ga glimmen…

En dan moet ik ineens aan uien denken…

Als je een ui afpelt weet je zeker dat je ook een heel scala aan emoties tegenkomt. Vaak is het ook om te huilen…! Maar er is meer. Zo zit ik zelf vaak te hannesen met de buitenste schil. Het eerste bruine schilletje vliegt er te snel af en ligt al voor ik met de ui bij het aanrecht ben, bijna verkruimeld op de vloer. Het volgende bruine velletje is er tot grote frustratie vaak juist met geen mogelijkheid makkelijk af te krijgen. (Moet bekennen dat ik soms wel eens het eerste witte schilletje er tegelijk mee afhaal om het ui sneller te pellen.) Daarna volgen een paar relatief makkelijke witte schillen. En dan ben je bij de kern aangekomen. Vaak wat weerbarstig, maar wel mooi glad aan de buitenkant en met een soort uitloop/piek naar boven toe.

Je kan het vergelijken met ons leven als mens. We worden als prachtige gave en gladde baby verzorgt en hebben de eerste jaren (naar mijn idee) nog een sterke verbinding met boven natuurlijke en spirituele zaken, maar zijn hoe dan ook gericht op de ‘buitenwereld’. Zo voeden we ons en in de loop van de tijd gaan we groeien en komen er gave ‘schilletjes’ bij, met vroeg of laat ook af en toe een rotte plek. Maar indien nodig verpakken we onze mooie glimmende kern in een schilletje wat een ander langzaam maar zeker het zicht ontneemt op onze kern. Die schilletjes zijn de ervaringen van ons ego. En afhankelijk van de dingen die we tegenkomen krijgen we meer of minder schilletjes of zijn er vroeg of laat soms zelfs rotte plekken. Deze schilletjes zorgen ervoor dat we ons zelf enorm kunnen laten ‘wegrotten’ of ‘oppoetsen’ en/of  ‘opblazen’. Aan het eind van een lang leven zijn we gerimpeld en gerafeld en zien we elkaars echte kern allang niet meer.

Nu wil ik bij uien graag grote dikke, zodat ik in verhouding zo min mogelijk gedoe met dat bruine velletje heb. Maar voor mezelf is inmiddels wel de conclusie dat ik het voor mezelf het liefst zo mager mogelijk houdt. En ik hoop dat als ik dan oud ben en iemand me vastpakt, deze persoon snel bij m’n kern kan komen en me mag zien zoals ik ben…. stralend middelpunt van mezelf!

Want ook die uitjes zijn er! Ze worden niet altijd gewaardeerd vanwege hun ogenschijnlijk geringe opbrengst, maar vanaf nu kijk ik toch met andere ogen ook naar deze ui, zoals ik inmiddels ook steeds vaker met andere ogen kan kijken naar die andere mens die de kant van het kwade op ging. Misschien deed hij of zij het ook niet eens zo bewust, net zoals ik niet bewust mijn mobiel in de auto pak om daarmee eens een ongeluk te gaan veroorzaken. Misschien had het te maken met een verlangen naar een andersoortige omgeving/wereld, geen idee.

Zelf verlang ik in ieder geval naar een mooiere wereld voor mijzelf en mijn kinderen. Jaag ik daarmee mensen de dood in? Nee! En ik hoop dat ik ook nooit in die omstandigheden terecht kom! Aan de andere kant sluit ik het inmiddels ook niet uit en dat maakt me wel iets milder.
(ik ben mij inmiddels bewust van de gevaren en ben nu offline als ik onderweg ben).

 

 

 

 

Reageer op dit bericht